No comprendo & Cacaolat

Lieverds, bedankt voor de leuke berichtjes! We zijn weer een stukje opgeschoven en vanochtend aangekomen in Girona. Een niet al te lange rit met de trein, 10 minuten lopen en we zitten weer in een mooi appartementje (wel op 5 hoog met balkon, moederangsten... van mij dan, Miriam vindt dat ik overdrijf) met een geweldig uitzicht over de stad. 
De afgelopen dagen in Llanca waren relaxed. Een paar keer naar het strand geweest waar vooral de douches voor Rowan interessant waren en de steentjes voor Amy. Ik zag in de verte een kraampje met crêpes staan. 'Ohh Rowan, zullen we crêpes eten?' 'Ja lekker, kwebs!' (3 minuten later...) 'Maar mama, wat zijn kwebs?' En bij het woord pannenkoeken vloog hij een meter in de lucht. Vooral toen ze besmeerd werden met een dikke laag Nutella kon zijn dag niet meer stuk. Later op de dag in het zwembad gleed hij uit en kwam in het diepe terecht (weer moederangsten...), niks aan de hand, maar hij was zo moe van al dat gedoe dat hij besloot maar even een tukkie te doen in het gras.
Amy wordt steeds bruiner en lijkt met een vieze mond, modderige beentjes en wilde haren soms net een zigeunermeisje. Ze is enorm aan het groeien deze vakantie, veel nieuwe woordjes en ouder gedrag. 
Het is 1 dag best wel fris geweest en toen hebben we weer een mooie wandeling langs de kust gemaakt, maar dan de andere kant op richting El port de la Selva. Gisternacht heeft het zelfs flink gestormd en geonweerd. 
We hadden een interessant gesprekje gedurende onze 7-minuten-taxirit met het vaste taximannetje. Hij vroeg in zwaar gebrekkig Engels of Miriam en ik zussen zijn van elkaar (weer eens wat anders...). Nee, geen zussen. 'Amigo?' Jahoor, amigo. 'Your kids?', wijzend naar mij. Ik keek nog even naar Miriam in een poging het uit te leggen in het Spaans. 'No comprendo, no comprendo', zei hij. We kwamen er niet uit, maar hij wilde het naadje van de kous weten. 'Papa in holland?' 'No papa, dos mama's'. Nog een vage poging om het fenomeen donorkinderen uit te leggen. 'Ahhhh comprendo! In vitro, yes?' En toen kwam er nog iets Spaans uit waar het woord donor in zat en toen wisten we dat hij het begreep. 'In vitro? In hospital? You don't know papa?'. 'No but when they're sixteen they can meet him'. 'Ahhh comprendo! Similair in Spain!' Blij dat 'ie was dat hij zijn Cryptogram van de Dag had opgelost! 
Ik ben nog een keer met Rowan naar de flamenco avond geweest in het restaurantje. Het was eigenlijk allang bedtijd voor hem, maar hij heeft met diepe wallen onder zijn ogen ontzettend genoten. Hij vroeg steeds aan mij wat dat toch voor getik op de vloer was en waarom de vrouwen steeds andere jurken aantrokken. De dag erna werd het uiteraard nog even uitgebreid nagedaan (op sommige momenten produceren we echt te veel herrie).
Altijd als we lange stukken moeten lopen waarbij de kinderen het een beetje zat worden, hebben we een liedje bedacht om de moed er in te houden. Chocomelk in het Spaans. 'Ca-cao-lat! Ca-cao-lat! Ca-cao-lat!' Ik weet niet eens meer wie het bedacht heeft, maar ik heb zo'n vermoeden. Amy doet vrolijk mee en zet regelmatig zelf het liedje in. Trots dat ze dan is als we allemaal meedoen! 
Vandaag was na aankomst een beetje moeizaam, ze moeten altijd weer even wennen aan een nieuwe plek. Siësta lukte niet, dus allebei maar in de buggy geslapen. Eind van de dag nog naar het prachtige historische centrum gegaan met een enorme kathedraal die trots boven de stad uit pronkt. Twee jaar geleden zijn we hier ook een dagje geweest, Rowan net zo oud als Amy en ik was zwanger. Grappig om dan dezelfde dingen weer te zien. En trouwens, ook heel fijn om alles weer op loopafstand te hebben! Beetje jammer dat we niet een keer samen tot in de late uurtjes tapas kunnen eten, maja dat wisten we van tevoren. We vermaken ons hier wel weer een paar dagen, liefs! Xxx