Figueres & Fuet

Zijn we weer! Zaterdag waren we al vroeg uit de veren (Amy), nog geen ontbijtje te krijgen in het hostal want die Spanjaarden zijn niet zo vroeg. Ons ritme loopt nog op Nederlandse tijd, hier begint alles pas een beetje op gang te komen tegen 11 uur. Lunchtijd is pas na 2en en avondeten na negenen. Zou een perfect ritme zijn voor ons zonder kinderen haha. Nadat we gegeten hadden op een gezellig pleintje was het tijd om de in een paar uur tijd ontstane bende weer in de tassen te proppen en naar de haven te gaan om de sleutel op te halen van ons appartement. Dat kon pas eind van de middag, dus zijn we naar het strand gelopen waar de kinderen zich lekker uitgeleefd hebben. Het is leuk om te zien hoe snel ze contact maken met andere kinderen ondanks de taalbarrière. Rowan ging voetballen met een ander jongetje en met een hoop gebaren kwamen ze er prima uit samen. Hij weet inmiddels al hoe hij een chocomelk besteld in het Spaans en Amy verleidt iedereen met haar lieve hoge stemmetje 'Hiiiii!' en 'Olaaaa!'. 
Later nog een berg(je) beklommen met een prachtig uitzicht over Llanca. We zijn met een taxi naar het appartement gegaan en kwamen erachter dat het toch wel een heel eindje van het centrum is. Geen supermarkt in de buurt, en het stuk lopen is geen optie vanwege de bergen, de hitte en de buggy (heel veel trappen). Maar we zitten hier heerlijk! Kleinschalig en geen onontkoombare toeristische drukte. Zondag een mooie wandeling gemaakt langs een bergachtig kustpaadje. Daarna het zwembad in gedoken en 's middags hetzelfde taximannetje weer gecharterd om ons naar het centrum te brengen. Een beetje decadent is het wel, boodschappen doen met de taxi. Maar nog altijd een goedkopere optie dan een auto huren. Het blijft sjouwen, Miriams schouder speelt weer op en ik heb last van een knakkende heup (?), maar 's avonds komen we bij met een drankje op het balkon met live Spaanse muziek op de achtergrond. Een paar dagen rustig aan gedaan, iedereen weer wat bijgeslapen en rondgedobberd in het zwembad. We denken na over de titel van dit verhaal en komen niet verder dan Zwembandjes (opblaasbaar) & Zwembandjes (permanent aanwezig). 
Zoals altijd vragen mensen zich af wat we toch van elkaar zijn en van wie de kinderen zijn. Ze verstaan te weinig Engels om er iets van te begrijpen en dan laten we het maar zo. We hebben vreselijk gelachen om Rowan die zich af vroeg waarom er toch een laagje suiker op die fuet zit. Op elk antwoord komt een waarom. 
Vandaag zijn we met de trein naar Figueres gegaan om een beetje cultuur op te snuiven. Ook weer een mooi stadje met als hoogtepunt het Dali museum. Amy viel bij de kassa in slaap en Rowan vond het maar gek en ook een beetje eng, neuzen op stokjes en lichamen zonder hoofden. Verder is mijn enigste aansteker leeg en een avondwandeling met als doel een winkeltje vinden was ook zonder resultaat, dus gebruik ik nu maar het broodrooster (haha).
Tot snel! Xxx